NL/VDH Vet.Kamp.

(Nederlands Veteraan Kampioen & Deutscher Veteranen-Champion (VDH)

Gwensigor's Didjiridu

*Didji*

Geboren: 20-02-1998  -   18-10-2011

Stamboom en showresultaten

Dit meisje heeft wat showen aangaat zoveel pech gehad. Op de Kampioenschaps Clubmatch van de NSV 1998 werd ze zonder moeite beste pup. Ze viel op door haar geweldige gangwerk en haar buitengewoon aantrekkelijke verschijning. "Eindelijk een Sheltie met voorborst!" zei de keurmeester toen! Dit zette zich voort toen we verder gingen met showen en als haar paar concurrenten in die tijd kampioen zouden worden, zou Didji haar kans krijgen op de titel. Dat was zo klaar als een klontje; ze viel gewoon op! Helaas........Didji raakte zwaar beschadigd aan haar gezichtje door een vechtpartij met een andere teef. Wat was ik verdrietig..!!!!  Ik was zooo trots op mijn Didget de Midget !!!  Behoorlijke littekens maakten aan Didji's showcarriére een einde.

Gelukkig had ik in 2000 ineens het geluk om Milesend Dancing Major in huis te krijgen voor een half jaartje en Didji werd loops. Uiteraard heb ik toen mijn kans gepakt. Wanneer krijg je de kans om zo'n reu te mogen gebruiken??  Uit deze combinatie kwamen uiteindelijk 3 reutjes en ik hield daarvan mijn "kleine Major".

Haar tweede nestje was van mijn eigen importreu Shemaur Secret Pact. Daar rolden toen 3 driekleurtjes uit. Duidelijk minder kwaliteit als het eerste nestje, dus daar hield ik niets van. Bovendien hoopte ik nog altijd op een dochter van Didji.

Voor haar 3e nestje reisde ik af naar Duitsland en deze dekking draaide uit op een keizersnede met twee verdroogde pupjes.

De 4e nestje, naar diezelfde reu, draaide wéér uit op keizersnede, met 2 pups, waarvan er 1 binnen 24 uur overleed en ik 1 kereltje overhield, die veel te groot is geworden, maar duidelijk een zoon is van z'n moeder!!!

Dus.... opgeteld heeft Didji 7 zonen op de wereld gezet. Helaas nooit een (levende)  teef.

Didji is een behoorlijk pittige tante. Ze weet wat ze wil, hoort graag haar eigen stem en is duidelijk aanwezig. Ze voelt zich snel ondergesneeuwd, overgeslagen en tekort gedaan als ze in de groep moet leven en toen de situatie zich voordeed heb ik haar bij vrienden geplaatst waar ze lekker alle aandacht krijgt en anders deze zeer zeker opeist!!

Toen Didji in de veteranen klasse kon ben ik haar weer gaan showen. Dit heeft tot mijn grote vreugde heel wat complimenten en blikken van verbazing opgeleverd, zowel bij omstanders als keurmeesters. Want ondanks haar leeftijd is Didji nog altijd in het bezit van geweldig gangwerk, ontzettend veel energie, kracht en souplesse. OK, ze stond alle keren alleen in de ring, maar ze stal dan toch de show. Waar ze zeer zeker de show stal, was samen met haar zoon Major in de Koppelklasse. WOW......die twee samen lopen als een trein !!!  Major heeft duidelijk het gangwerk van z'n moeder;  als ook dat korte staartje.... ;-)))

En nu heeft Didji haar beide veteranen titels, als pleister op de toen opgelopen wonden in haar gezichtje. Verder showen is niet de moeite waard en aangezien je, wil je in de koppels lopen, ook in de gewone ring moet, is ook het koppels lopen in principe afgelopen. Hooguit nog voor de lol op de clubmatch hier in Emmen en Hoogeveen, maar that's it. Het is allemaal al duur genoeg!!

In haar alle laatste levensfase is Didji bij me terug gekomen. Ze had de groep weer nodig om niet in eenzaamheid weg te kwijnen. Ze is behoorlijk doof en lichamelijk behoorlijk achteruit aan het gaan, dus het leek ons allemaal het beste als ze terug kwam bij me.  En verdomd......ze is inderdaad behoorlijk opgebloeid weer in de groep en ging weer heerlijk mee wandelen en liep regelmatig door de tuin heen te jakkeren.

Maar helaas....deze opleving heeft niet lang mogen duren. Haar geest wilde wel, maar haar lijfje was echt zo langzamerhand op. Op 17-10-2011 werd ze ziek; diaree en spugen. Ik heb het nog even één dagje afgewacht, hopend dat het een virusje was, maar op 18-10-2011 werd het zo erg dat ik met spoed naar de DA ben gegaan voor een bloedonderzoek. Daaruit bleek dat er zoveel mis was dat we geen keus hadden: Didji's lijfje was op. Ze was mager, haar ooit super sterkte spieren waren zo goed als verdwenen en ze was moe.  Diezelfde dag heb ik haar rustig laten inslapen.

Dag lieve Didjiridu...... I still love you.......ook al hoef ik niet meer te zeggen dat je je kop moet houden, want jeetje, wat kon jij tetteren !!!  ;-)))

Major en Forrest hebben ook wat dat betreft duidelijk jouw genen ;-)